به نام او ...

فردا روز عشقه ... خیلی ها در تب و تابن ... ولی من فردا رو اون جوری که  همه دوست دارن و بخاطرش از این ور به اون ور دنبال کادو و شکلات و اینان ؛ دوست ندارم ... برای این دوست دارم که فقط یه بهونه می شه تا به بعضی ها بگی دوسشون داری ...

دلم تنگه ... خیلی ...

همیشه از چیزایی که بهش می دادم خوشش میومد و با تعجب می گفت اینارو از کجا میاری ... و ... من می خندیدم ... هیچ چیزش چیز خاصی نبود ولی خب برای آدمی که همش دنبال کار و بدبختیه بود و جون می کند تا دستش تو جیبه خودش باشه می تونه همه چیز قشنگ و جدید باشه و ... من اینو دوست داشتم که همیشه می تونم لبخند رو رو لباش بشونم و همیشه کادوهام براش نو و جدید باشه ... خودمم هم هیچ وقت دنبال هیچی نبودم ... واقعا نبودم ... 

دیروز داشتم فکر می کردم ... چقدر خرت و پرت و چیزای کوچیک و حتی بی ارزش از من داره که می تونه بریزه دورش و به روزایی فکر کنه که من آرزوی یه لبخندشو داشتم و با لبخندش از خود بیخود می شدم ... ولی من ... من چی دارم ... نه !!! مادیات مهم نیست ... اصلا حرف کادو نیست ... آره من خاطراتی دارم که همشونو تو دلم ... فکرم ... و روحم نگه می دارم ... ولی ...

یهو دلم گرفت و این دل گرفتگی تا الان ادامه داشت ... یاد پارسال افتادم ... هیچ وقت تو هیچ مناسبتی ذوق و شوقشو ندیدیم ... هیچی ندارم که بخوام بر دارم و بگم مال اون روزه مال این روزه و ...

مهر پارسال ... بعدش ولنتاین ... بعد روز تولدم ... بعد دوباره مهر امسال و حالا فردا و ... مطمئنا روز تولدم ... بدون اون و بدون توجه اون ... عادت کردم !! نه ... نه نکردم ! ... هنوزم باور نمی کنم که همه اینا براش مهم نبود اینا هیچی ... ولی سخته بپذیرم روز تولدم هم منو تنها گذاشت ...

چرا به گذشته ها فکر می کنم ... اون روز گذشته ... آره !! ولی همه تنمو هنوز می لرزونه ... چه فایده ای داره ... امسالم  بدون اون ۱ سال بزرگ می شم و ...همین طور به مرگ نزدیک تر ... هرسال به تولدمن که می رسید بدون این که به فکر تولدخودم باشم و یا غافلگیری از طرف اون ... حول و ولای تولد اون منو می گرفت و دنبال بهترین ها بودم ... آره از تولد من ۵۴ روزی می موند تا تولدش ... خیلی بود ... ولی خب دیگه ... دست خودم نبود ...   

اون سالو هیچ وقت یادم نمی ره ... باهم بحث کرده بودیم و اونم به ظاهر که نه ! جدی با هم سر سنگین بود ... و این طور وانمود کرد که رفته سفر ولی ... وقتی روز تولدم که مثلا چند روز بعد سفرش بود دیدمش ... وقتی تو خیابون چشمم بهش افتاد ...واااااای ... غیرقابل باور بود ... شب تا صبح بیدار مونده بود که به من برسه ... ولی خب دم صبح خوابش برده بوده و نرسیده بوده بیاد سر کوچمون ... وای ... وای ... چه روزی بود ... کسی که این روزا اولین چیزی که براش مهم بود ناراحتی خودش بود و عصبانیت خودش و خالی شدن خودش ... جلوم وایساده بود و تو گوشم می خوند ... : تویی تمام هستی و مستی و راستی و تمام قصه من ... تویی .... لبخند میزدم و اشک می ریختم و دست اون بود که اشکامو پاک میکرد و میگفت می خوام همیشه خندتو ببینم ... همیشه .... و برام با ذوق تعریف می کرد که می خواسته سورپرایزم کنه و ... همه ناراحتی های قبل رو اونجا ریخت دور و حتی حرفشم نزد ... تا اون موقع شاید من همیشه ناراحتی ها و دعواها رو تموم می کردم ولی اونجا ... اون روز ...

بعدشم اون مهر ... یه ذره کلا عصبی تر شده بود نسبت به اوایل و بی طاقت تر ولی ... ۳ مهر اومد و بهم کادو داد ... شالش اینقدر قشنگ بود و معلوم بود گرون قیمت ؛ که دلم نیومد یه بارم سرم کنم ... شال بودااا ... جون می داد برای یه مهمونی یا عروسی یا برای یه جای رسمیو.... نمیدونم!!  اون هیچ وقت اینو نفهمید ... هیچ وقت اخلاق منو نمی دونست ... و نمی دونم لابد فکر می کرد دوسش ندارم ... ولی واقعا من نمی تونم بهترین هایی رو که از بهترین هامو می گیرم استفاده کنم و ... بی خیال ! این مهم بود که  فکر می کرد من یادم رفته ... فکر می کرد  اون روزو فراموش کردم ... ولی اینا براش مهم نبود اون اومده بود که بگه ۱ سال دیگم گذشت و با هم بودیم .... آخ آخ ... آخ که چقدر روحش بزرگ بود و بعدها ...

این دوبار تنها دفعاتی بود که اومد و آغوش برام باز کرد درحالیکه خیلی داغون بود ... اونم برای روزایی که می دونست من دوسشون دارم ... ولی بعد ... چقدر تنها موندم ... پارسال تولدم چقدر منتظزش بودم ... یه تبریک ... فقط یه زنگ ... یه زنگ کوچیک ... چقدر گریه کردم ... چقدر خدا ؟؟؟ باید از بچه ها پرسید ... فاطمه وقتی گریمو دید یادم نمی ره چطور کادومو کوبوند رو نیمکت ... صدای شکستنش هم اومد !!! ... همه می دونستن چه می خوام ... خودشم می دونست ... بعد ها بارها و بارها اعتراف کرد میدونه چطوری میتونه راحت خوشحالم کنه و چطوری ناراحت ... ولی انگار ... لج می کرد ... انگار از شکستنم لذت می برد ... اصلا نمی تونم تصور کنم که اگه من بودم یه زنگم نمی زدم ... نمی تونم تصور کنم بدونم عشقم چی می خواد و منتظر چیه و من ... فقط به غرورم اهمیت بدم !!!  ... فکر می کنم من بهش ثابت کردم که برام چقدر این روزا مهمه ... با اون بودم ... و ... مهر امسال با وجود تمام اتفاقات بدی که افتاده بود ... با وجود تمام فاصله ای که بینمون افتاده بود ... با چه ذوقی کادوشو بردم و ... با بقیه قضیه اون روز کار ندارم که منم از دید اون بد کردم و ... ولی واقعا نمی خواستم تو زندگیش باشم که بدبختش کنم ... ولی این که الکی بهم گفت وای کادوت رو موتور جا موند .... منو خردم کرد ... من دیدمش وقتی پیاده شد ... چیزی نداشت ... چیزی اون پشت نموند وقتی پیاده شد وگرنه می افتاد ... ولی ... آی آی ... مگه من اصلا توقع چیزی داشتم که دروغ می گفت ...

ای خدا ... چقدر دلم گرفته ... نفسام انگار تو سینه مونده ... گیر کرده ... حالا باز ۱۷ روز مونده ... به این که باور کنم ... باور کنم که مردم ... که فقط مونده خاکم کنن ... خدایا ... نذار روزی رو ببینم که ... چی بگم ... چی می تونم بگم ... کی می تونست این قدر منو له کنه ... فقط خودش ... گفته بود گفته بود که میدونه چطور میتونه باعث تغییر حال من بشه همه جوره ... چه بد و چه خوب و ... همینو می خواست ... می خواست له هم کنه ... خدایا ... بری اولین باره که به همه گفتم نمی تونم !!! نمی تونم .... آره بابا نمی تونم ... نگار قوی ... سنگ صبور همه هم می تونه بشکنه ... شاید همیشه کوه کسایی که کوهشون بودم بمونن البته تا وقتی هستم ولی برای خودم دیگه هیچم ... هیچ ... خدایا ...

خدایا ...  همیشه می گم شکرت ... الانم باز می گم شکرت ! ... باورت دارم ... ازت ممنونم برای همه چیز ... ولی دیگه نمی تونم ... فقط یه ذره دیگه مونده ... فقط یه ذره دیگه جا گذاشتم و صبر دارم ... بعدش ... خدایا می دونم می دونی ... پس دیگه هیچی نمی گم ...

خدایا ... این قلبم رو آروم کن ... دیگه از نا آرومی و گرفتگی گذشته و به درد و فشار رسیده ... خدایا کمکم کن این یه ذره  هم که مونده صبر کنم ... خدایا ... دیگه هیچی نمی گم ...