به نام او ...

یه صبح دیگست ... یه روز دیگه ... فقط یه فرق داره ... می خوام تصمیم بگیرم ... بهار راست میگه همیشه نباید منتظر تقدیر بود ... دیگه از ضعیف بودن خسته شدم ... می خوام باور کنم می تونم ... می خوام تو رو با همه خاطراتتو امروز بذارم تو یه اتاق و درو روش ببندم ... همیشه هم برم و گرد و خاک رو از روشون پاک کنم ولی همیشه تو اون اتاق نگهشون دارم و فقط بهشون سر بزنم ... تورو با همه خاطراتت رو از همون روز اول سه راه زندان با اون جدیتت و اخمات که جذاب بود تا همین آخرین روز که دیدمت ؛ روز تولدم ؛ که هنوز هم جدی بودی و دوست داشتنی فقط شاید یکم شکسته تر ؛ می ذارم تو اون اتاق ... خوشحالم که روز تولدم تنهام نذاشتی ...... تصمیمت رو پذیرفتم ... آره ما به درد هم نمی خوریم ...  دیشب و امروز صبح به اندازه تمام عمرم گریه کردم ... به اندازه تمام بچه هایی که به دنیا می آن ... می دونم باز هم گریه خواهم کرد ... شاید خیلی ... شاید هرروز ... ولی می خوام تصمیم رو بگیرم ... یعنی گرفتم ... باید بپذیرم حتی اگه یه درصد هم احتمال داشت همه چیز درست شه ... فکر تو و خانواده تو از من هنوز همون دختری بود که تو خیابون با تو آشنا شد ... شایدم هنوز کسه دیگه ای رو برات درنظر دارن و شایدم خودت می خوای راه دیگه و کسه دیگه ای رو انتخاب کنی ... نمی دونم ... به اینا فکر نمی کنم ... این نیست که باعث می شه اشک بریزم ... شاید برای این اشک می ریزم که نخواستی ... دیدی می شه همه چیز خوب باشه ولی ... نخواستی ... نشد ... چه فرقی می کنه ... مهم اینه بتونم باور کنم دیگه نیستی و همیشه یه خاطره خوب می مونی ... فقط دیگه نمی خوام با هم ارتباط داشته باشیم هیچی ... شاید یه روز تونستم ... اگه تونستم ببینمت و گریه نکنم ... تونستم ببینمت و فکر نکنم ... به این فکر نکنم که اگه می خواست ... اگه به خودش فرصت می داد الان من کنارش بودم و ... اگه تونستم به این چیزا فکر نکنم حتما می بینمت جلوت می ایستم لبخند می زنم و از اوضاع و احوالت می پرسم ولی اگه نتونم اگه نشه دیگه نمی خوام ببینمت ... باهات حرف بزنم و می دونم اشک بریزم ... فقط می تونم همیشه به یادت باشم و برات آرزوی خوشبختی کنم ... می دونم یه روز که شاید خیلی هم دور نیست می فهمی که ... نمی دونم چی می فهمی ... ولی دیره ... همیشه زود دیر میشه ... این جمله بدجور منو ریخت به هم ... می خوام همه چیز یه جور دیگه باشه ... می خوام اون طور که می خوای زندگی کنی ... می خوام ... می خوام ... خیلی چیزا می خوام ... ولی می دونم وقت می بره ... وقت می بره که به محمد اون طوری که فکر می کردم فکر نکنم و باور کنم همش گذشت ...

برای من همیشه همون محمدی ... همونی که وقتی منو می دید از خود بیخود می شد ناراحتی و عصبانیتش از منو فراموش می کرد و دستم رو می گرفت ... همون محمدی که نگاهش نگران من بود ... همون محمدی که آرزوم یاد گرفتن رانندگی خوب و لایی کشیدن ازش بودو اونم راحت و بدون ترس ماشینشو می ذاشت در اختیار من ... همون محمدی که طاقت دیدن اشکامو نداشت ... از تو بهشت زهرا سر قبر پدرش به من زنگ زد اونو به خاک سپردن ولی اون برای من اشک می ریخت و کنار من گریه می کرد و می گفت فقط تورو دارم ... محمدی که بهم گفت تنهام نذار ... گفت فقط تو رو دارم ... ترس تابلو شدن جلو کسی رون نداشت و من بودم که از همه چیز مهم تر بودم حتی از کار و خونواده ... محمدی که گفت حتی بگی برو هم نمی رم ... محمدی که برای من کوبید و اومد شمال ... پشت اون در آهنی احساس می کردم تو زندانم و نمی تونم بهش برسم ... محمدی که وقتی اومد اینجا بعد همه اتفاقایی که افتاده بودجلوم ایستاد دستمو گرفت و نتونست جلو اشکش رو بگیره ... حتی شربتش هم کامل نخورد ... محمدی که با من ارگ زد و برای من زد و وقی اشکامو دید نمی تونست دیگه بزنه ... محمدی که آرزوم زدن ارگ با اون روی یه ارگ و با هم بود ... آرزوی اینکه یه روز به خوبی اون بزنم ولی تو دلم اونو تحسین کنم و بخوام اون همیشه از من بهتر باشه ... محمدی که زد تو گوشم ... بیدارم کرد ولی نخواست یه جور دیگه این کارو بکنه ... محمدی که دستاش همیشه برام تک بود ... محمدی که ......... محمدی که زود اینارو فراموش کرد ... زود از کوره در می رفت ... اشکامو نمی دید ... داد می زد ... حرمت هارو شکست ... زندگیش شد کار ... می گفت نمی تونه ببینه کاری بلدم ... نمی خواست یاد بگیرم ... نمیخواست کمکش کنم ... محمدی که ... باز دارم گریه می کنم ... می دونم عادیه ... باید گریه کنم ... رسمش همینه ...

این محمد فراموش نمیشه ... ... هیچ وقت ... برای من همون محمد قبل می مونه ... فقط باید یه جور دیگه نگاش کنم ... بگم مال من نبود ... منم مال اون نبودم ... نخواست .... همه چیزو همه فکراشو بالا و درست دید و ... نمی دونم ... نمی دونم ...

نمی تونم بنویسم ... نمی خوام دیگه چیزی بنویسم ... فقط می خوام بگم به خاطر خودت رفتم ... میرم ... آروم و بی سروصدا ... به خاطر خودت می خوام حتی دیگه رابطه ای باهات نداشته باشم ... حتی نخواستم صداتو دوباره بشنوم ... آره ... چون می دونم شاید نه حتما گریه می کردم و تو هم باز مغرور رو تصمیم خودت . می خوام من تمومش کنم ... می خوام من بگم نمی خوام دیگه رابطه ای باهات داشته باشم ... باید خوشحال باشی عزیزم که حرفاتو و تصمیمت رو پذیرفتم ... کاش توهم یه ماهو الکی بهونه نمی کردی ... این آخرین چیزیه که از تو  تو دلم مونده ... که باز خواست الکی بهونه بیاره و فقط کار خودش رو آسون کنه و یه ماه بره ... و ... چی می گم ... دیگه فرقی نمی کنم ... همه این دل گرفتن هارو دارم فراموش می کنم دارم فقط به خوبیهات فکر می کنم ... دارم سعی می کنم به این چند روز و بی اهمیتی هات فکر نکنم و یادم نیاد قبلا چی بودم و ... حالا چی بودم ... فقط  من بودم که می گفتم و خبر می دادم دارم میام ... اومدم ... رسیدم  ... حالتو می پرسیدم ... زنگ می زدم و تو ... هی .... دارم قبول می کنم همش تموم شد و تو هم دیگه اون محمد من نبودی ...  ... تو هم دست خودت نبود و فقط به اسم عشق و اینکه می خوای خوشبخت باشم همه کار کردی ... عشق رو بدنام کردی ... اون روز که بعد چند وقت که من خیانت کرده بودم اومدی یادته ؟؟؟ چقدر اون چند روز گریه کردی و من گقتم ما به درد هم نمی خوریم و تو می گفتی من نمی تونم کسی ذو مثل تو دوست دشته باشم و من ... باز هم ه خاطر تو به خدا قط به خاطر تو می گفتم نه تو هم به خاطر من می گی نه ؟ خودت می دونی نه ! من می تونستم عوض شم ولی می دونستم تو نمی تونی و برای همین نمی خواستم اصرارکنم تو هم عوض شو امیدوار بودم تو خودت یه روز بگی من هم عوض میشم ... نشدی خواستم من عوض شم شاید چاره شه ولی نشد ... بی اهمیتی نشون دادی و دیگه حرف این نبود که نمی تونم کسه ای رو به جز تو دوست داشته باشم حرف این بود که تو باعث شدی من نسبت به همه دخترا بدبین باشم ... عشقت این طوری شد که دیگه از من شاکی شی که چرا لابد بودم که باعث شم تو این طوری شدی و بدبینی و دیگه نگی این عشق رو همه جوره دوست دارم و به همه دخترا می ارزی... بی اهمیتی هم تو قانونه عشقه نه ؟؟؟ وقتی می خوای کسی رو باهاش تموم کی تاخوشبخت شه یهو می زنی به خط بی اهمیتی و ... وای ... چی می گم ........ 

امیدوارم مریضیت هم زودتر خوب شه ... این روزا خیلی نگرانت بودم .... مراقب خودت باش و ....

خداحافظ ... هیچ وقت دوست نداشتم این کلمه رو بگم و یادته نمی گفتم !!!  نمی گفتم تا خودت بعد دوباره اومدنت پیشم به جای قطع کردنه خودمون و راه خودمون همون خداحافظی رو گفتی ... الانم می گم خداحافظ چون امیدوارم بعدش دوباره یه سلام در پیش داشته باشه ... ولی نه اینجوری ... نه به عنوان عشقی که با دیدنش اب شم و حسرت بخورم چرا نیست و نموند ... سلام به کسی که بتونم بپذیرم خردم نکرد ... نفهمید ... ناخواسته منو رنجوند ... خواست و نتونست ... می دونم نمی تونم بپذیرم که خواستی و نشد ... که نفمیدی بد کردی ولی اگه یه روز شد شاید بهت سلامی دوباره کردم و بهت لبخند زدم و حال و احوالت رو پرسیدم وگرنه نمی دونم آیا دوباره می تونم باهات حرف بزم یا نه ! شایدم نمی خوام ... اره نمی خوام ... نمی خوام دیگه رابطه ای داشته باشم ... عذاب بکشم ... می خوام فراموش کنم که بد کردی که منو ندیدی و دست و پا زدنم رو ... فقط یه چیز اینم بگم و عذر بخوام اگه دیروز با اون شماره زنگ زدم برای این که ببینم چه طور حاضر میشی برای احوال پرسی ام که شده تلفن های اونو حواب بدی و خودت وقتی اون زنگ می زده حالا با هر شماره ای ؛ تا صداشو می شنیدی نمی گفتی مزاحم نشو و خداحافظ و قطع نمیکردی و همیشه بالاخره باهاش یه سلام علیک  هم شده می کردی ... چون به قول خودت از شماره های مختلف زنگ می زد و توهم که نمی تونستی قطعش کنی نه ؟! ... می خواستم ببینم چرا خودت تصمیم نگرفتی و یه نفر رو نتونستی دور کنی از خودت و اون وقت ... برای همین از اون شماره زنگ زدم ... ببخش ... اینم گفتم که پنهان نمونه ... اینو فقط یادت باشه توهم کم اشتباه نکردی عزیزم ....

مراقب خودت باش ... باید خوب شی ...

خوشبخت باشی تمام گذشته ی من !!

خداحافظت ... همیشه و همه جا ...

یا علی ( دوست نداری من اینو بگم گرچه خودت همیشه می گفتی نمی دونم چرا نمی خواستی من بگم ... آره خیلی چیزا رو فقط برای من دوست نداشتی ولی اشکال نداره ... خودتم نمی فهمیدی اشتباهه و نمی خواستی درستشون کنی ... عیب نداره فقط می خواستم بگم علی یار و یاورت ... )

..........