به نام او ...

بالاخره برگشتیم ... انگار که این سفر طلسم شده بود ! سفر خیلی بدی بد ... خیلی ... همه چیزش ...

مرگ رو جلوی چشام دیدم ... همیشه فکر می کردم یه چیزایی از مرگ رو تجربه کردم . مثل اون شب که با بابام دعوا کردم و حالم بد شد ... بد که چه عرض کنم ... وای ... اصلا نمی خوام از اون شب حرف بزنم ... به هر حال همیشه فکر می کردم مرگ یه چیزی تو اون مایه هاست ... ولی وقتی چشام جلوش سیاه شد و دیگه نفهمیدم چی شد تا چشامو باز کردم و خودمو تو بغل بابام دیدم ... وقتی چشام به این زخم زیر زانوم یا کبودی شونه ام می افته و یاد همین چند شب پیش می افتم تازه می فهمم مرگ چیه !! می تونه یه لحظه باشه ... خیلی راحت ... چشمات بسته میشه و دیگه چیزی نمی فهمی ... آره کاش آدم اینقدر راحت بره ... خدایا شکرت که هنوز نفس می کشم ... شکر ... شایدم قسمتم رفتن بوده و تو باز منو نگه داشتی اونم تو دستای خودت ... این کارو زیادکردی ولی این بار دیگه ...

از اولش بگم ...

بهار همون از روز اول ؛ دوم افتاد . حالش بد بود ... حالت تهوع و دل پیچه و یکم گیجه و چیزیم که نمی تونست بخوره و بالا می آورد ... اون روز بهتر شده بود که من از شبش احساس کردم معده ام ناراحته منم که معدم کم داغون نیست ! زودم می ریزه به هم با توجه به سوابقش ... گفتم خوب می شه دیگه ... تا صبح به خودم یچیدم که ... صبح دیگه دیدم نمی شه ... اشدم ... خودم رفتم تو دستشویی و ... بله !! هرچی دیروز خورده بودم بالا آوردم ... صبح همه پا شدن و گفتن خب منم مثل بهارم دیگه ولی حتی آب هم نمی تونستم بخورم ... تب کردم ... خلاصه نمی دونم چه طور شب شد و منم فقط می دونم داغ بودم ... خواب و بیدار و تو کابوس و تب و لرز سیر می کردم که تبم کمتر شد و ۵ صبح بود که پاشدم برم دستشویی ... دستشویی مام که وقتی یه درو باز می کنیم تازه یه راهرو هست که توش دستشویی و حمومه و خیلی هم سرده ... رفتم دستشویی در بیرونم بستم ... کارم که تموم شد پاشدم ... چشام سیاهی رفت ... من خب چشام زیاد سیاهی میره مخصوصا اگه یهو پاشم یا بشینم . یه لحظه مکث کردم سرمم منگ بود اصلا حالم خوب نبودم ... به زور راه می رفتم اومدم از دستشویی بیرون که ......... دیگه نفهمیدم چه شد ........ چشامو که باز کردم تو بغل بابام بودم ... خیس عرق بودم و دم مبل کنار اتاق بغل دستشویی ... مامانم هم بود می گفت چی شد ؟ می گفتم نمی دونم ... حتی نمی دونستم کجا از حال رفتم ... بابام فقط داشت می گفت صدا ومد زود دوییدم دیدم آره پشت در افتادی ... خیلی هول شده بود ... تو اون وضع که حتی توانایی صاف کردن بدنمو که مچاله شده بود تو همم نداشم فقط متوجه نگرانی اونا مخصوصا بابام بودم ... آب قنذ خورم ... حالم جا اومده بو ... ولی فقط می دونستم تا بابام پاشه و بیاد و منو از کنار اون در تا اونجا که حالا خوابیده بودم بیاره حداقل ۱۰ ؛ ۱۵ ثانیه شده بوده و من این ثانیه ها تو این دنیا نبودم ... شاید اسمشو بذاریم از حال رفتن ... غش کردن ... ولی به این سادگی ها نبود !! حداقل برای من تو اون حال نبود ... الانم نیست ... اون شبو کنار مامان اینام خوابیدمو دیگه نرفتم تو اتاق رو تخت ... صبح که پاشدم انگار تازه می فهمیدم چه خبره تبم کم شده بود ولی ۱ روز امل هیچی نخورده بودم ضعف داشتم ... به زور یه چیزی خوردم ولی نخورده ... باز حالم بد شد و باز ... نشذ چیزی تو مدم بمونه !! دیگه بدنم بی حرکت شده بود ... اینا برام ساده نبود ضع معمولی نبود ... من ضعف زیاد داشتم ... زیاد شده حالم بد شه چیزی نخورم .. یا تب داشته باشم .... و ... و ... و ... ولی فرق داشت ... دیگه اشکم بی اختیار می اومد ... به خودم می گفتم دیوونه ای !!! چته ؟! حساس می کردم دارم ... دیگه بابام گفت پا شو بریم دکتر ... تا اون موقع هم می گفت هی ولی خب عملش ... !! اصولا سر دکتر و اینا مخصوصا اگه بحث شلغی . دردسر و اینا باشه اینا این طورن و ... بی خیال ! خب حقم داشتن کسی احساس منو درک نمی کرد همه ظاهر رو می دیدن ... صدام در نمی اومد ... همیشه همه میگن مرض خوش اخلاقی ام و تو مریضی ام مظلومم میشم ... آخه خوشم نمیاد ابراز ناراحتی کنم ... دردسر باشم ... وبال بشم ... خلاصه دیگه چی بگم که با هر بدبختی بود حاضرم کردن که برم دلم می خواست بهار و مامانم هم بیان ... میگن که کلی قاتی بود ... جسمم که هیچ ذهن و روحمم مریض و داغون بود ... تو ماشین تقریبا هوش نبودم ... این قدر معدم درد می کرد و نفخم داشتم که نمی تونستم صاف بشینم ... سرمم ک گیج می رفت و دو نقطه تو سرم از تو از دیشبش که از حال رفته بودم درد می کرد ... همینم نگرانم می کرد ... فشاری که این درد به سرم می آورد از هر چیزی تو اون وضعیت عذاب آورتر بود ... رسیدیم بیمارستان نور ... بخش اورژانس دکترش منو دید و کلی دارو نوشت از قرص نفخ گرفته نا سفکسین و سرم ! رفتم که سرم رو بزنم ... رو تند گذاشته بو و سرم متوسط تو ۲۰ دقیقه تموم شد ... یه جورایی اذیتم کرد ... سرم تموم شد اومدیم تو ماشین ... اون ترافیک وحشتناک آدم سالم رو از زندگی سیر می کرد چه برسه به منو که حال نشستن هم نداشتم ... وقتی بابام پیاده شد بره داروهامو بگیره دیگه ولو شدم رو صندلی  و سرم رو گذاشتم رو صندلی بابام و دراز کشیدم می خواستم برم عقب دراز بکشم ولی جون نداشتم ... اصلا باورم نمی شد آدم می تونه دوروزه همه نیروشو از دست بده ... آدما به همین راحتی تز عرش می تونه با سر بخورن تو زمینا !!! به همین راحتی میشه که ادما یه شبه می تونن چه از لحاظ جسمی چه روحی عوض شن ... خونه که رسیدیم فقط ولو شدم رو جام که رو زمین پهن بود ... چند دقیقه آروم بودم شاید خیلی کم ... سردم شد ... سرد ... می لرزیدم ... اولش فقط سرما بود بعدش دیگه نمی دونم چی شد ... هنوزم نمی دونم سردم بود یا نه ! فقط می دونم می لرزیدم ... چیزی شبیه تشنج دندونام می خورد به هم و بهار که فکر می کرد فقط سرده هی می گفت بهش فکر نکن فکر کن گرمته ... حتی نمی تونستم جوابشو بدم ... دهانم فقط باز و بسته می شد  باز .... نفهمیدم دیگه چی شد خواب و بیدار ... هوش و بیهوش فقط می لرزیدم . فهمیدم فقط مامانم و بابام اومدن از دو طرف منو گرفتن و من باز می لرزن ... چقدر شد شاید ۲۰ دقیقه تا تازه مامان و بابام فهمیدم ... بابام گفت پاشو باز بریم دکتر ... نمی تونستم ... گفتم نمی تونم  همین کلمرو چند ثانیه طول کشید تا بگم ... نمی دونم‌ ! زنگ زد آمبولانس فقط می شنیدم : فکر کنم آقا سرمشو تند زدن یا نمی دونم ... نمی دونم اونا چی می گفتن فقط می دیدم بابام قاتی کرده و میگه خب یعنی چی اگه از سرم باشه اگه نه شما نمی دونین ... بلهخب ترافیکه ولی شما بیاین که راحت تره ... باز بابام می گفت خب شما اگه راهنمایی می تونین بکنین ما چه کنیم !؟ ... آخر قطع کرد ... به همین رحتی ... گفت می گن اگه از سرمه خوب میشه اگه نه راه بستست چه شما بیرینش چه ما بیایم یه زمان طول می کشه و ... دیگه نمی دونم ... فقط لرزیدم ... لرزیدم ... پتو رو گاز می گرفتم صدام در نیاد و دندونام به هم نخوره ... دست مامانم هم محکم گرفته بودم ... ۴۰ دقیقه ای کلا شد تا یکم اروم گرفتم و ... چشامو بستم ... یه پارچه خیس گذاشتنرو پیشونیم ... باز تب داشتم ! می فهمیدم ... یه چرت و پرتایی از جلو چشمم رد می شد که نگو ... نورم اذیتم می کرد ... پارچه رو کشیدو پیایین تر رو چشام ... و ... همون طور ۵ ؛ ۶ ساعت تا عصر خواب و بیدار بودم ... یه جورایی بیهوش ... وقتی یکم هوش شدم حس کردم بهار هنوز سمت راستم خوابیده و بابام سمت چپم ... ولی پارچه رو از جلو چشم کنار نمی زدم ... از وقتی اونو کشیده بودم رو چشم آروم شده بودم . حداقل فشاری که به سرم و رگای مغزم می اومدم مدتی بود قطع شده بود ... اروم بودم ...بعد دو روز یه ذره می تونستم نفس بکشم و برای اولین بار بود نفسم تند تند نبود ... داغ بودم هنوز ولی نفسم رحت تر شده بود و سینم آروم تر بالا پایین می شد ... یعنی تموم شده بود ؟!؟! بهتر شده بودم ... اره خواب نبود ... ولیبازم نتوتسنم چیزی بخورم حالم به هم می خورد اصلا خوراکی می دیدم ... فقط شربت قندمو کامل خوردم ... شبم باز تب بر خوردم ... دستمال خیسو کشیدم رو چشامو ... بعد یکم به خودم پی چیدن بالاخره بادرد معده و سرم که حالا خیلی کمتر بود خوابم برد ... تموم شد !!! ولی از فرداش تا دو سه روز مثل یه مریضی که انگار عمل جرحی قلب کرده  قدرت ایستادن حرف زدن راه رفتن خوردن و حتی دستشویی رفتن رو درست حسابی نداشتم ...

آره ... جالب بود ... سفر جالبی بود ... سالمون جالب شروع شد ... مخصوصا که اون وسط میس یه نفرم ببینی که زنگ زده بوده و حالت بدترم شه و ندونی چه کنی ... شایدم قسمت بوده که اصلا اوجا نشه زنگ و اینا زد چه برسه به این بکشه که فکر کنم حالا من باید بزنم ببینم چه کار داشته یا نه !! مطمئنا نمی خواسته .... ولش کن ... اگه چیز مهمی بود همون دوتا میس نمی موند ... شاید می خواسته باز داغ دلمو تازه کنه ... شایدم سال نورو تبریک بگه ... نه چیزی بیشتر از این ! اگه آدم می دونست این طوره ... اگه قبلها بود می دونستم فقط به خاطر خودمه ولی اون موقع ... بی خیال ... از مریضی به کا رسیدم ... فقط می دونم سال عجیب شروع شد ... عجیب ادامه پیدا کرد و بعدم که اومدنمون طلسم شد و راها سر یه روز دیر شدن بسته شد و بازم که شد و ما اومدیم وسط راه دوباره بسته شد و برگشتیمو بالاخره امروز ۵.۳۰ صبح راه افتادیم و ۹.۳۰ صبح رسیدیم ... فکر می کردم رنگ تهرانو دیگه نبینما !!! ولی جدی سفر خوبی نبود ... عجیب بود ... تو این سفر زیاد فکر کردم ... عوض نشدم ...هنوز همون نگارم ... همون نگران حساس و شکننده و احساساتی ... همون نگاری که ... شاید یه جایی تو گذشته مونده ... شایدم یه جایی تو آینده ... فقط می دونم این نگار هنوز گنه ... اونجا هرروز قبل و بعد مریضیم عصر که میشد نیم ساعتی می رفتم تو باغ و راه می رفتم و با خودم ... با خدا ... با ... حرف می زدم ... فکر می کردم ... آهنگ گوش می کردم و دعا می کردم و ... گریه می کردم !! دم در که می رسیدم می رفتم اون گوشه و رو دیوار رو نگاه می کردم و دوباره برمی گشتم ... شاید اون مسیرو ۲۰ ؛ ۳۰ بار می رفتم . نمی دونم به چی فکر می کردم ... فقط حرف می زدم با همه چی ... اونجا آدم به بالا نزدیک تره ... آسمونو ... خدارو شفاف تر می بینه ... حتی با نوازشاش جوابم می گیره ... می اونه با هر اشاره ای جواب حرفات ؛ دردلات و سوالاتو بده ... ولی کاش من می دونستم سوالم چیه ... حرفم چیه ...

وقتی تو افکارم به یه اسم می رسیدم ... نمی دونستم باید به چی کر کنم ! نمی دونستم باید از کجا شروع کنم و مرور کنم ... از کجا اون همه تغییر رو بشمارم ... شاید همه بگن راه عادت فکر نکردنه ... فکر کردن به چیزای دیگست .. عوض کدن راهه ... ولی برای من همیشه تا چیزی حل نشده ... تا تجزیه تحلیلش نکردم تا همه مسیرشو نفهمیدم برام عادت نشده بپذیرم از این به بعد راهم مثلا اینه ... منم فقط برای همین سعی می کردم بهش فکر کنم ... به همه چیزش ... ولی هری فکر می کردم کمترمی فهمیدم که چی شده ... فکر می کردم چند بار دلمو بخاطر کس دیگه و سر موضوعی غیر خودمون شکسته و منو ندید گرفته ؟! ... شاید یه بار ... اونم اون روزی که فهمیم به خواهر بهرخ از من دردل کرده و گفته با من قهر ... دوسم داره و چی می دونم از این حرفا و وقتی بهش می گقتم چرا ؟ و الکی می خواستم گیر بده که چرا اون باید بدونه ما قهریم و اون کی باشه و ... با داد اه و اوه کرد و فت دوست داشتم و نمی دون چیزای بدو یادم نگه نمی دارم که حرفاش یادم باشه فقط می دونم دلم شکست ! ولی دیگه بخاطر کسی منو خرد نکرد تا ... چی می گم من !؟!؟ آره می دونم همین افکار مغشوشه که مجال نفس کشیدنو از آدم می گیره ولی کاری نمی تونستم بکنم فقط می خواستم ... می خواستم فکر کنم !!! وقتی از اون همه وبی می رسیدم به تش ... به این همه بی خبر موندنام ... به نادیده گرفته شدنام ... به بی ارزش شدن اشکام ... خواهشهام ... به اون همه نگرانه که جاشو به توجهی گرفت ... اصلا باورم نمی شه کشی که می پرستیدمش ... کسی که همه وجودش بودم اون بود !

بسه ! بسه نگار ... بقیه فکراتو نریز بیرون ... بعضی چیرا نباید همه جا بیاد ... نمی خوام این فکرارو که ذهن یه آدم سالمم می تونه بریزه به هم بریزم اینجا و نفهمم چی می گم ...

فقط می تونم بگم ... خدایا شکرت ... من هنوز زندم ... هنوز نفس می شم ... هنوز می تون ره برم و سعی کنم قوی باشم و تصمیم بگیرم ... هنوزم می تونم کسایی رو که دوسم دارن دوست داشته باشم و امید داشته و به چیزای قشنگی فکر کنم که پیش خواهد اومد ... یکی دوتاشم تو این سفر پیش اومد از حق نگذریم ! شاید اگه اونام نبود نمی دونم به چه قدرتی اونجا با اون حال دووم می آوردم ... خدایا شکرت ... پشتم رو خالی نکن ... با این بار نمی دونم چند بار شد که تو دستای خودت معنای پشتوانه و حامی ... رو فهمیدم  فقط می دونم می خوام همیشه این طور پشتم باشی و همیشه احساس کنم تو دستای توام ... آره نمی تونم تنها بایستم ... از گفتنش هم ترس ندارم ... هرکی می خواد بگه ؛ بگه که ضعیفم ... من این ضعف رو دوست دارم اگه بدونم می تونم مطمئن باشم تو بخاطرش منو تو دستات نگه میداری و تنهام نمی ذاری !!!

ممنون برای بودنم ... همیشه امید دارم ... همیشه ...