به نام او ...

نمی دونم چه خبره ... نمی دونم چرا این مدلیم ... امروز ۲ اردیبهشت بود ... و پس فردا ... هنوزم که هنوزه ... ولی ... چقدر بده که آدم برای خیلی چیزا بترسه ... یا اصلا ... فکرکنه خب که چی ؟! چه اهمیتی داره ؟! اصلا نکنه کار تو غلط باشه و باعث ناراحتی بشه ... یا اصلا بعدش بد شه و ندید گرفته شی و حساب دیگه ای رو کارت شه ... !؟ ولی کی می دونه که من دیگه دنبال چیزی نیستم یا کاری نمی کنم که بخوام چیزی رو عوض کنم ... اینو خوب فهمیدم که تا وقتی دیگران نخوان تو تنها نمی تونی کاری رو که می خوای انجام بدی مخصوصااگه کاری که می خوای بکنی به یه آدم دیگه یا بقیه آدما مربوط باشه ... بی خیال ... اینا مهم نیست !! مهم اینه هرچی ام بشه آدم دوست داشته باشه و یه کاری رو بکنه حالا هرجوری می خواد بشه.. از اینایی که شده که دیگه بدتر نمیشه ... تازه الانم که دیگه خبری نیست ... دیگه همه چی ریخته و خراب شده ... کسی بهت اهمیت نمی ده ... توام که با همه چی حالا چه به ظاهر چه باطن کنار اومدی یا می خوای بیای ... پس حالا اگه کاریم که دلت می خواد بکنی یا نکنی دیگه چه فرقی می کنه جز اینکه حداقل خودت آروم میگیری ؟! آره ... هیچ وقت عادت نداشتم جلوی دلمو بگیرم ... حتی حالا ... حتی حالام که همه چیزو یه جور دیگه میبینم و همه چی برام عوض شده و حتی شاید خیلی چیزا و کسارو باور ندارم و نمی خوامم باور کنم ... باور کنم چیزایی که یه روز باورشون داشتن واقعی بودن و حالا تموم شدن ؟ یا دروغ بگم که نه هنوزم چیزی عوض نشده ؟ حتی فکرشم ... هیچی ... خلاصه فقط یه کلام ... ممکنه همه وجودمم عوض شده باشه یا بشه ... ولی یه چیزایی همیشه برای آدم عزیز می مونه ... بعضی خاطره ها ... بعضی روزا ... ممکنه دیگه خودتو نشناسی ... ممکنه حتی به چشم ببینی همه چیزایی که دوسشون داشتی دروغ بوده و شاید اشتباه فکر کردی ... ولی ... همیشه دوست داری یه روزایی یه اتفاقایی رو همیشه تو ذهنت داشته باشی ...

نمی دونم ... حتی نمی دونم چی می نویسم ... خستم ... خیلی ... می دونم چرت زیاد نوشتم ...

خدایا آرومم کن ... نباید زیاد احساسی بشم و یادم بره که چیا سرم اومد و چه طور همه چی و همه باورهام جلوی چشمم فرو ریخت و باور کردم خیلی چیزا فقط حرف بود ...

مثل همیشه پیشم باش و کمکم کن ... بعدا فکر می کنم ...

به امید خودت ...