من يه اتاق دارم با يه عالمه روياهای رنگارنگ توش . يه گوشه از دنيا ... که مطمئنم ماله خودمه!
خوبه آدم بدونه بالاخره يه جا هست هميشه که ميتونه بهش پناه ببره ... حتی با يه دنيا غصه ... حتی برای گريه های بيوقت...
تو اتاقه روياهای من همه چی پيدا ميشه از روياهای کوچک و بچه گانه گرفته تا... روياهای عجيب غريبو حتی دست نيافتنی!!!
ولی کاش تو اين اتاق يکی بود که با روياهای ادم شريک می شد کمک می کرد روياهاتو بسازی و اينجوری با هم فکريه ۲نفر هيچ وقت بلند پروازی های بيهوده تو ذهن ادما روياهای دست نيافتنی نام نمی گرفتندو رويا بد نام نمی شد...چون من ميگم ادم هر رويايی داشته باشه اگه باهاش زندگی کنه بهش می رسه ولی بلند پروازيو نه!!!!! اخرشم نميشه و اون وقته که می شينی و ميگی من به هيچی از روياهام نرسيدم و گليم بخت منو از اولم سياه دوختن و ....اين ميشه دليله سنگ شدن ها !!! دليل نساختن رويا و زندگيو همين جوری گذروندن!! سنگ شدن...!!به خاطر ترس نرسيدن بهشون!!
ولی خوده اينم يه روياست!!بودن يه هم اتاقی که تو روياهات شريک شه!!کمکت کنه!! بتونی عوض درو ديوار اتاق با اون حرف بزنی و جواب بگيری و سنگ نباشی و بی احساس نشی !! اونم توی عصر سنگ و آهن!!!
ولی با اين حالم يه چيز ديگم هميشه ميمونه که هيچ وقت نميدونيش و ازش ميترسی...و اخرشم تصميم ميگيری همون سنگ بشی يا خودت باشی و روياهاتو اتاقت و تنهايی مثله قبل و بلند پروازی ودر نتيجه نا اميدی!!!
اونم اين که آيا اين هم اتاقی مثله اتاقت ماله خودت ميمونه يا نه!!!!!!!!!!!!!!!!!
