هنگامی که عشق به شما اشارتی کرد از پی اش برويد ؛

هر چند راهش سخت و نا هموار باشد .

هنگامی که با بالهايش شما را در بر می گيرد ؛ تسليمش شوید؛

گر چه ممکن است تيغ نهفته در ميان پرهايش مجروحتان کند.

وقتی با شما سخن می گويد باورش کنيد ؛

گرچه ممکن است صدايش روياهاتان را پراکنده سازد ؛ همان گونه که باد شمال باغ را

بی بر می کند.

زيرا عشق همان گونه که تاج بر سرتان می گذارد ؛ به صليبتان می کشد .

همان گونه که شما را می پروراند ؛ شاخ و برگتان را هرس می کند .

همان گونه که از قا متتان بالا می رود و نازک ترين شاخه هاتان را که در آفتاب می

لرزاند نوازش می کند ؛  به زمين فرو می رود و ريشه هاتان را که به خاک چسبيده اند

می لرزاند .

عشق؛ شما را همچون بافه های گندم برای خود دسته می کند .

 می کوبدتان تا برهنه تان کند . سپس غربالتان می کند تا از کاه جداتان کند.

آسيابتان می کند تا سپيد شويد . ورزتان می دهد تا نرم شويد .

آنگاه شما را به آتش مقدس خود می سپارد تا برای ضيافت مقدس خداوند ؛ نانی

مقدس شويد .