|
میون جمعم من
ولی دلم تنهاست
لبم چو گل خندان
دو دیده ام دریاست
لب از برون خندد
دل از درون گرید
ز برق چشمانم
نشانه ام پیداست
تو شاهدی ای غم
چگونه می خندد
گلی که پژمرده
دل من از آن گل
که از جفا مرده
ز من چه می پرسی
که از چه می نالم
همیشه می گرید
دلی که افسرده
تو شاهدی ای غم
|
