به خارزار جهان ؛ گل به دامنم ؛ با عشق.

صفای روی تو ؛ تقديم می کنم ؛ با عشق.

درين سياهی و سردی بسان آتشگاه

هميشه گرمم همواره روشنم با عشق.

همين نه جان به ره دوست می فشانم شاد.؛

به جان دوست ؛ که غمخوار دشمنم با عشق .

به دست بسته ام ای مهربان ؛ نگاه مکن

که بيستون را از پا در افکنم ؛ با عشق .

دوای درد بشر يک کلام باشد و بس

که من برای تو فرياد می زنم با عشق!