شب سردی است؛ و من افسرده

راه دوری است ؛ و بايی خسته

تيرگی هست و چراغی مرده .

می کنم ؛ تنها ؛ از جاده عبور :

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه ای از سر ديوار گذشت ؛

غمی افزود مرا بر غم ها .

فکر تاريکی و اين ويرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند بنهانی .

نيست رنگی که بگويد با من

اندکی صبر ؛ سحر نزديک است .

هر دم اين بانگ بر آرم از دل :

وای ؛ اين شب چقدر تاريک است !

خنده ای کو که به دل انگيزم ؟

قطره ای کو که به دريا ريزم ؟

صخره ای کو که بدان آويزم ؟

مثل اين است که شب نمناک است .

ديگران را هم غم هست به دل ؛

غم من ؛ ليک ؛ غمی غمناک است .