از خود نمی پرسی چرا :

                        این خسته را آزردمش ؟

با خود نمی گویی ؟ ـ چرا ؛

                         این مرغک پر بسته را

                         در دام غم ؛ افسردمش ؟

اما چرا ؛

        عشق تو را ؛

                  من سالها در سینه پنهام داشتم

وین راز دردآلود را ؛

                   در دل نهفتم ـ آه ـ تا جان داشتم

ـ این آتش سوزنده را ؛ آخر کجا می بردمش ؟